به نام خدای آسمون ها و زمين:

دوستای خوشکلم وعمويی مهربون و عزيزم سلام؛اميدوارم حالتون خوب باشه.

اين چند روز که نبودم،همونطور که قبلا گفتم،تهران بودم.خيلی بهم خوش گذشت.

اما خيلی ها فکر نمی کرديد برم به برنامه فاطيما.چون گفته بودم که نمی رم ولی

الان جريانشو براتون تعريف می کنم:

ما دوشنبه به سمت تهران حرکت کرديم.سه شنبه تهران بوديم.تقريبا ۱۰ صبح بود که رسيديم تهران.اول شهر با ترافيک زيادی برخورد کرديم ولی خب من خيلی عجله داشتم که زود برسيم خونه دايی غلامعلی و من زود آماده بشم و برم خانه فرهنگ نيمرخ.ساعت ۱۲ رسيديم اونجا.آماده شدی و ناهار خورديم و رفتيم خيابان ناهيد غربی و خانه فرهنگ نيمرخ.

دم در نگهبانی نمی دونست بايد کجا منو راهنمايی کنه.يه دختر هم مثل من اونجا بود که اونم نمی دونست.من با از همونجا زنگ زدم خاله سميرا و بهش گفتم که من الان اينجام ولی کسی منو راهنمايی نمی کنه و اون منو  راهنمايی کرد و گفت که خودم الان می آم.ما رفتيم و توی سالن نشستيم.صبر کردم.ملودی زنگ زد.داشتم باهاش صحبت می کرد که يه خانوم با چهره ای مهربون خيلی زود منو شناخت.منم فهميدم خاله سميرا هست.سلام کرديم و احوال پرسی و من با ملودی خداحافظی کردم و رفتم پيش خاله سميرا.چند دقيقه نشستيم.يه دفعه فاطيما اومد اونجا.

با مامانش بود.سلام کرد و بعد خاله سميرا ما رو به هم معرفی کرد و من اونجا با بچه های ديگه هم آشنا شدم.بازم صبر کرديم.ديدم آقای مسلم آقاجان زاده اومد از جلومون رد شد.به داداشم گفتم:امين آقای آقاجان زاده هست.تهيه کننده عمو.اونم يادش افتاد به عمو و به خاله سميرا گفت:آقای فرضيايی نيستند؟ خاله سميرا هم گفت:فکرنمی کنم.دفترشون و آقای آقاجان زاده بالاهست.من می رم بالا و اگه بود،بهتون می گم.وقتی برگشت،گفت:آقای آقاجان زاده هم رفتند.

يه خانوم مهربون اومد.مابچه ها رو برد توی يه سالن و باهامون ديالوگ تمرين کردبعدش من و خاله سميرا و فاطيما رفتيم توی استديوی خاله شادونه و باهم عکس انداختيم.يه متن هم فاطيما گرفت و اومد تا باهم ديالوگ ها رو تمرين کنيم.اون خانومی که باهامون ديالوگ تمرين می کرد،گفت بايد بريم.ولی قبلش کلی با فاطيما حرف زديم و داداشم هم کلی با مامانش حرف زد.تازه فاطيما گفت که من ايميل هم دارم.و گفت که دوستت سحر برام ايميل زده و گفته که دوسته زهراناظمی هستم و گفته آيا تو خوده فاطیما هستی؟

بعد خاله سميرا دستم رو گرفت وبردم استديوی برنامه های نوجوان رو بهم نشون داد.و بعد بچه ها رو سوار ماشين کردند و بردند صدا و سيما.اونجا ديدم دارند به من ميکروفن وصل می کنند.به خاله سمیرا گفتم:من که نبايد برم روی آنتن.گفت:من تلاشم رو کردم و می تونی بری.خيلی خوشحال شدم و تست صدا گرفتند ازمون و گفتند بريد توی استديو و بشينيد.صدای يه گربه می اومد که حتی فاطيما و خاله سميرا هم نمی دونستند ماله چی هست...تصوير بردار ها خيلی مهربون بودند.مخصوصا آقای ميرزايی.تهيه کنننده خيلی مهربون تر بود.ما رو برد پش صحنه.بعد موقعش صدامون زد که بريم توی خوداستديو.سکانس دوم ما بايد می رفتيم روی آنتن.بعد از اينکه برنامه تموم شد،بايد يه آقا پسر می رفت که اون نويسنده بود.۸ سالش بود و من خيلی بهش افرين گفتم .چون کارش خيلی جالب بود.برنامه تموم شد و من و تکتم و خاله سميرا و اون پسر اومديم بيرون.

آقای تهيه کننده اومد و شيرینی منو گرفت و بين همه تقسيم کرد.خاله سميرا هم يه دونه رو برداشت.يه مجله به نام هدهد هم اومده بودند که با فاطيما مصاحبه کنند و من همه حرفاشو شنيدم.خيلی قشنگ مصاحبه میکرد.بعدا براتون می نويسم.ما رو بردند خانه فرهنگ نيمرخ.توی راه متوجه شدم که اون خانمی که ديالوگ ها رو تمرين می کرد،پرستو شاه محمدی بود. که من تازه شناختمش.کلی هم مجری اونجا ديدم.

وقتی برگشتيم،دايی غلامعلی و امين اونجامنتظر ما بودند.دايی غلامعلی رو ديدم و بعد با خانم شاه محمدی و خاله سيرا و فاطيما خداحافظی کرديم.خيلی خوشحال بودم.داداشم می گفت که دوباره آقای آقاجان زاده رو ديده و من ازخاله سميرا پرسيدم که می تونم فردا عمو رو ببينم؟اونم گفت:آره.فردای اون روز داداشم نمی خواست منو ببره در جام جم برای  عمو.ساعت ۵ و نيم زنگ زدم برنامه عمو ولی نتونستم باهاش حرف بزنم.چون داشت اجرا می کر.اونا گفتند که می تونی ببينيش.ما زود رفتيم اونجا.وقتی رفتيم،ماشين صدا و سيما ايستاده بود و عمو و آقای آقاجان زاده هم داخلش بودند و عمو داشت با يه دختر خانوم صحبت می کرد.خيلی هول شده بودم.

بچه ها قرمز ها حرفهای عمو و آبی ها حرفهای من هست:

ـ عمو سلام.    ـ سلام عزيزم     ـ عمو من زهرا ناظمی هستم ۱۱ ساله و از فسا

 - بله،ديروز توی برنامه بهار ديدمت.برنامه زنگ بچه ها.

ـ ممنون؛عمويی اين ماله شماست(پروژه،نامه های خودم و هديه)

ـ ممنون عزيزم.چرا زحمت کشيدی؟راضی به زحمت نبودم ـ عمو،دوستم کتايون داره

 می آد ـ ببخشيد واقعا.من ديرمه.الان هم خيلی دير کردم. برنامه دارم. ـ عيب

نداره.من کی می تونم شمارو ببينم و باهاتون صحبت کنم؟   ـ فردا ساعت ۲

توی پارک لاله.

بعد عمو با داداشم دست داد و گفت:دخترای گلم خداحافظ.باهامون خداحافظی کرد و رفت.دستم می لرزيد.زنگ زدم به ملودی.اون منتظر تماسم بود.کتايون هنوز نيومده بود.بچه ها من همه پيام هاتون رو با ايميل و آدرس وبلاگتون نوشتم و توی يه فلاپی دادم به عمو.نگران نباشيد همه پياماهتون به دستش رسيد.کتايون اومد.خيلی ناراحت شد که نتونست تومارشو بده به عمو.

فردا ساعت ۳ و نيم رفتيم اونجا.من و داداشم.تهيه کننده عصبانی بود.خيلی ناراحت شدم و دلم براش سوخت.خيلی زحمت می کشه.کتايون صدام زد و گفت:انسيه و ايرسا هم دارن می آن.من نمی تونستم درست تهيه کننده رو ببنيم چون خيلی شلوغ بود.با کتايون تا وسط جمعيت هم رفتيم ولی نشد.برگشتيم و يه جا ايستاديم.زنگ زديم ايرسا و اون گفت که وسطه جمعيته.قرار گذاشتيم بياد پشت دوربين.ولی نديديمش.رفتيم بالای پله ها.يه دختر خوشکل کنارم ايستاده بود .

بهم گفت:تو زهرا نيستی؟گفتم:آره و فهميمدم که اون کسی نيست جز ايرسا جان دوست عزيز و خوب من.بعد من از عمو عکس می گرفتم و اونم فيلم.برای عمو دست تکون دادم و عمو برام دست تکان داد و گفتم:کتايون کتايون!عمو داره برام دست تکون می ده.وقتی عمو وارد شد،جيغ زدم و پريدم بالا.خيلی خوشحال شدم ديدمش.آخر برنامه زنگ زديم کوثر و انسيه اومدند و ما بهام عکس گرفتيم و اونا برام خاطره نوشتند و ما خداحافظی کرديم.وقتی عمو دست تکون داد،کلی ذوق کردم.عمو منو می شناسه.

اينم ۳ روزی که عمو و فاطيما رو ديدم.خوب بود؟من که خيلی خوشم اومد.همتون رو

دوست دارم.مواظب خودتون باشيد.

دست علی يارتون                                                                    خدانگهدارتون

نوشته شده توسط زهرا در شنبه بیست و ششم شهریور 1384 | موضوع: